Lid worden

Er was eens Martje, die samen met haar ventje de grote stad introk om te gaan shoppen. Ja ook het mannetje winkelde graag en genoot ervan om Martje te begeleiden. (Allee, ikke en mijn echtgenoot dus.)

Eén keer per jaar trekken wij graag naar Antwerpen om de winkels op de Meir af te dweilen. Maar dat was dan buiten die heup gerekend die een beetje onnozel deed vanaf halverwege de Meir. Damn, daar hing ik dan aan de arm van mijn mannetje, die zoals altijd de koene ridder uithing en ook mijn handtas dapper droeg. Dat is trouwens één van zijn specialiteiten.
 
Ik begon alweer te manken. “Verdorie, nog niet eens halverwege en ik moet al terugkeren” ging er door mijn grijze cellen! Mijn mannetje vroeg of het nog lukte en ik knikte dapper, "Jaja tuurlijk, we moeten nog veel wandelen hé!" Maar ik merkte hoe mensen zich omdraaiden om mijn “spakske” (= manken) te bekijken. Ze keken snel naar mijn voeten en hadden vast een gipsverband of zo verwacht, waardoor ik zo sukkelachtig liep. Maar neen, niets te zien! "Zouden ze nu ontgoocheld zijn, dat er niets te bekijken valt", vroeg ik me af.
 
De moed begon me letterlijk in de schoenen te zakken, tussen die gezwollen zere voeten. Ik bedacht dat een wandelstok eigenlijk welkom zou zijn.
 
De terugweg naar het station was een marteling. Ik vloekte dat mijn heup en voeten me niet klein zouden krijgen.
Ik plooide mijn trots dubbel en nog eens dubbel tot er niets meer van over bleef en besliste dat ik ‘s anderdaags naar de thuiszorgwinkel zou rijden om een wandelstok!
 
Groot was mijn ontgoocheling toen ik in de speciaalzaak stond en moest vaststellen dat alle wandelstokken zwart of bruin zijn. Ik vroeg aan de verkoopster of ze niets ‘hipper’ hadden, maar neen. Ook de modelletjes op bestelling konden me niet behagen!
 
Thuis begon ik prompt te surfen op het o zo wijde internet en het was eigenlijk dochterlief die op een site botste met stokken die me onmiddellijk bevielen.
Ik maakte bijna een sprongetje toen ik al die leuke kleurtjes en motiefjes zag. Het was een Amerikaanse site, maar gelukkig kon je ook in Nederland en in de UK bestellen (http://www.switchsticks.com/). Ik bestelde dit schatje met rode klaproosjes en sindsdien zijn we onafscheidelijk! Nu blijf ik tenminste nog recht als ik al eens een duwke krijg. Nu kan ik de Meir makkelijk tot in de helft aflopen. Mijn beste vriendje helpt me daarbij. En ik schaam me er niet voor. Integendeel, ik krijg vaak de opmerking dat ik een leuke stok heb. Dan glunder ik wel even.


 
Mijn poppie vergezelt me overal!
 
Ik heb mijn stokske voor mijn heupje en mijn mannetje voor mijn handtas! Wat kan een mens nog meer wensen.