Lid worden

Alweer een keerpunt in mijn leven. Nu heb ik echt het gevoel dat ik de strijd heb verloren tegen het verschrikkelijke Fibrokreng. Het verdict is gevallen: ik ben arbeidsongeschikt gezet! “Waarom overkomt me dit? “ heb ik me al verschillende malen afgevraagd.

De wintermaanden zijn een hel geweest. Kort na het schrijven van mijn laatste column, eind januari, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik hield geen eten meer binnen en was voortdurend misselijk van de pijn. De huisarts zei dat het zo niet langer kon.

LOTGENOTENSAMENKOMSTEN IN DEURNE, GENT,  BEERSE & LEUVEN GETUIGENISSEN !!!
 

Afgelopen maanden was het een kwakkelzomer. Of het was té fris, té nat, té winderig of té warm. Nochtans ben ik snel tevreden: een deugddoend zonnetje, 20 graden, meer moet dat voor mij niet zijn. Maar hier in België is het altijd alles of niets.

Net thuis van een 'avondje uit', een optreden van Stef Bos, en ik moét gewoon schrijven! Die man heeft me inspiratie bezorgd voor een nieuw column. Hoe hij tegen het leven aankijkt?!... Het raakte me en het stemde me tot nadenken! Het is nochtans al laat en ik ben doodmoe.

Wanneer ik dit schrijf, ben ik al bijna drie maanden terug uit Spanje. Er is iets veranderd,… ik ben veranderd en wat meer is, ik houd het al drie maanden vol!

Hoe goed het ook in mijn hoofd zat, de pijn heeft me voor de zoveelste keer klein gekregen. De afgelopen weken waren een dieptepunt in mijn leven en hoe positief ik ook ben ingesteld, het Fibrokreng drijft me momenteel tot wanhoop…

Alles gaat goed… dat is mijn antwoord als men vraagt hoe het gaat. Dan heb ik het voornamelijk over het feit dat het goed gaat in mijn hoofd. Maar de werkelijkheid is soms geheel anders.