Lid worden

Wanneer ik dit schrijf, ben ik al bijna drie maanden terug uit Spanje. Er is iets veranderd,… ik ben veranderd en wat meer is, ik houd het al drie maanden vol!


Hoewel het niet de eerste keer is dat ik voor 3 weken naar Spanje ga, ben ik deze keer tot nieuwe inzichten gekomen. Ik besef nu meer dan ooit tevoren dat ook mijn opvoeding aan de basis ligt van mijn onrustige natuur en perfectionisme. Natuurlijk is het ook deels mijn karakter. Het zou nogal oneerlijk zijn alles terug te voeren naar mijn opvoeding. Mijn broer bvb. is helemaal anders ingesteld. Langs de andere kant heb ik het misschien toch wel met mijn genen meegekregen, via mijn moeder. Soit, het doet er allemaal niet toe. Het belangrijkste is dat ik tot andere inzichten ben gekomen en daar iets mee doe.


Na Spanje heb ik altijd goede voornemens en steeds opnieuw ben ik echt van plan er daadwerkelijk iets aan te doen, maar telkens verval ik na verloop van tijd in oude slechte gewoonten. Deze keer was er echter iets anders dat me deed nadenken. Mijn ouders en ik deelden een klein appartement. Door zo dicht bij en met elkaar te leven gaan bepaalde zaken je opvallen. Er werd me als het ware een spiegel voor gehouden. Mijn moeder bezig zien, was een confrontatie met mezelf. Zij was voortdurend in de weer met wassen, koken, opruimen en schoonmaken. Ik had voor hun aankomst het appartement helemaal gepoetst omdat ik er de week voordien met mijn gezin had gelogeerd. 3 dagen later was ze opnieuw aan het schoonmaken. De badkamer had er volgens mij nog nooit zo 'spic en span' uit gezien! Als je niet oplette liep je gewoon tegen de douche aan, zo helder was het glas! Ik werd er boos en humeurig van.
Ik kreeg een 'déjà vue' en begreep de vroegere reacties van mijn dochter op mijn gedrag. Ze had me voor ze naar huis vertrok nog op het hart gedrukt: "Mama, geniet nu eens en ontspan hier in Spanje, wees nu toch eens lui! En zie niet alles zo functioneel!" Ze bedoelt daarmee dat ik elke minuut nuttig wil spenderen. Terwijl anderen zich klaarmaken voor een uitstap, ben ik allang klaar. Ik gebruik die tijd om ondertussen aardappelen voor ’ s avonds te schillen, of ik doe gauw nog wat afwas. Rustig in de zetel wachten op de anderen kan ik niet. Mijn moeder doet eigenlijk precies hetzelfde enkel, ze is nog een graadje erger.
Ik probeerde mijn moeder duidelijk te maken dat we met vakantie waren en dat het er best eens wat rommelig mocht bij liggen. Dat het niet nodig was om alles weer te poetsen. Maar mijn opmerkingen kwetsten haar. Ze ging in de verdediging, net zoals ik al die keren bij mijn dochter heb gedaan. Ze was gekwetst door mijn felle reactie en begreep niet wat ze verkeerd had gedaan, net zoals ik het nooit had begrepen als ik op de vingers werd getikt … tot nu dus.
Ik ergerde er me er ook aan dat ze mijn vader steeds op zijn wenken bediende. Hij moest nog maar zeggen dat hij zin had in een koffie en er werd hem al een kop gebracht. Tegen etenstijd gaat hij gewoon aan tafel zitten en wacht hij tot alles wordt gebracht. Ik kan het hem eigenlijk niet kwalijk nemen. Ze zijn in de loop der jaren vastgeroest in die gewoonte. Het gebeurt trouwens bij mij thuis ook. Niet dat mijn man niet helpt, maar als ik nog maar denk dat er wat mist op de tafel, sta ik al recht om het te nemen. Mijn kinderen zeggen vaak “Mama, blijf nu toch eens zitten, als we iets nodig hebben, pakken we het wel!”
Het is vaak sterker dan mezelf en meestal denk ik er gewoon niet bij na. Ik reageer op automatische piloot. En dat is dus bij mijn ouders net zo. Mijn vader ziet niet meer dat mijn moeder voor de zoveelste keer recht staat. Hij laat zich bedienen. Het laatste wat ik wilde was mijn moeder kwetsen. Ik begreep maar al té goed hoe ze zich voelde bij mijn opmerkingen. Ik zei dat ik haar wilde helpen, net zoals mijn dochter mij probeert te helpen. Ik heb trouwens het sterke vermoeden dat mijn moeder ook fibromyalgie heeft. Ze sukkelt al jaren met chronische pijn. Er wordt echter telkens een andere reden voor gegeven: een slechte rug, zwakke nek (geopereerd van een rug-en nekhernia), ze is heel slecht ter been (na 2 knieprotheses blijft ze veel pijn hebben) en ze heeft een vorm van reuma, osteoporose, artrose… Haar gezicht is vaak getekend door pijn. Ik zag mijn toekomst in mijn moeder en die gedachte beangstigde me.

Dit alles deed me beseffen dat ik echt moet stoppen met excuses zoeken en meer moet ontspannen en genieten van het leven. Misschien is dit wel een veel betere manier om het Fibrokreng de baas te blijven. Beter dan alle behandelingen en medicatie die ik ooit al heb geprobeerd.

Eenmaal thuis besprak ik met mijn gezin tot welke inzichten ik was gekomen. Mijn man is er nog altijd van overtuigd dat ik weer in mijn oude gewoontes zal vervallen. Na mijn thuiskomst verwachtte hij dat ik binnen de kortste keren als een wervelwind zou rondrazen. Hij wordt soms nerveus als hij me door het huis te zien stormen. "Gejaagd door de wind", zegt hij dan. Voorlopig heeft hij ongelijk. Soms betrap ik mezelf erop dat ik in een hogere versnelling schakel. Ik maan mezelf aan tot kalmte, adem diep in en uit, en doe op een rustige manier verder. Op kantoor bijvoorbeeld speelt een rustig muziekje als ik voel dat alles weer op mij afkomt en ik in overdrive lijk te gaan. Als het Fibrokreng op de loer lig,t zal ik na de middag vaker rust nemen, werk of geen werk. Dat werk loopt niet weg.

Maar hoe zit het nu met de pijn vragen jullie zich waarschijnlijk af?

In tegenstelling tot de vorige keren in Spanje, was de pijn veel sneller terug. Al 14 dagen na mijn thuiskomst eigenlijk. Maar ze is draaglijk. Ik neem maar een paar pijnstillers per week i.p.v. per dag. Dat de pijn sneller terug keerde heeft allicht te maken met de koude vochtige herfst en winter. Het klimaat hier heeft zijn impact, dat is een feit. Maar de drie weken rust en ontspanning en het warme deugddoende zonnetje heeft de batterijtjes toch wat opgeladen en voor een beetje reserves gezorgd. Voeg daar het feit aan toe dat ik meer luister naar mijn lichaam en je krijgt een goed remedie om het Fibrokreng onder controle te houden. Ik vergeet het moment niet dat ik de typische fibropijn weer voelde opkomen. De paniek welde op, wel honderd vragen overvielen me. Was ik voor niets naar Spanje geweest? Had het echt niks uitgehaald? Wat als ik weer zo’n verschrikkelijke winter als vorig jaar zou moeten doorkomen. Ik betwijfelde of ik het nog zou aankunnen. Als er iets is dat de pijn stimuleert is het wel angst en gepieker. Gelukkig zag ik in dat ik me niet mocht laten meeslepen in een spiraal van negatieve gevoelens. Ik zette mijn infraroodcabine aan, nam een goed boek bij de hand en na een half uurtje in een lekkere warme omgeving en met een rustgevend muziekje op de achtergrond, nam ik een deugddoend bad. Ik voelde me daarna veel rustiger en besloot het leven te nemen zoals het komt en niet op voorhand te panikeren. Deze keer ben ik dus wel goed bezig!

Ironisch genoeg heeft het Fibrokreng, één dag na het schrijven van bovenstaande column, weer toegeslagen! Ik voelde de spierpijn in elke vezel opkomen en vanmorgen wist ik meteen dat vandaag geen werkdag zou zijn. Zo snel kan het tij dus keren. De ene dag leef je in hoop en schrijf je een positief stuk, de dag erna kan dat weer helemaal anders zijn. Ik laat er me niet door ontmoedigen. Vandaag heb ik er me bij neergelegd, letterlijk en figuurlijk. Een warm fleece dekentje, een kop thee bij de hand, een stapel kussens in de zetel en een makkelijke film. Ik heb me niet druk gemaakt over het werk dat is blijven liggen. Ik wacht gewoon af tot ik me beter voel en maak er me niet kwaad in…

Dit is het leven zoals het is : leven met Fibromyalgie…

Liefs Fibromieke
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.