Lid worden

Ik geef het niet graag toe, maar Fibromieke is een echt ‘stresskonijn’. Vroeger, toen een dokter me zei dat stress wel eens de oorzaak van mijn problemen kon zijn, werd ik kwaad. Wat dacht hij wel? Als ze geen diagnose kunnen stellen, wordt alles afgewimpeld op stress. Een modewoord lijkt me.


Maar in werkelijkheid ligt de waarheid tussenin. Je krijgt geen fibromyalgie van de stress maar het kan wel een negatieve invloed hebben op de pijn. En zijn wij ‘fibrookes’ geen perfectionisten die er op één of andere manier voor zorgen dat stress regelmatig ons pad kruist? Stress moet er zijn, maar dan een gezonde dosis die ons in staat stelt beter te presteren. Fibromieke is echter een kei in het veroorzaken van ongezonde stresstoestanden. Ik wil namelijk altijd over alles controle hebben, alles netjes geregeld zien, maar dat kan nu eenmaal niet. Regelmatig lig ik hierover in de clinch met mijn zoon.

18 jaar is hij al en binnenkort vertrekt hij voor 6 maanden naar Peru om mee te draaien in een vrijwilligersproject. Hij is enorm zelfstandig en probeert alles zelf te regelen, maar natuurlijk zijn er zaken die moeten afgehandeld worden waar hij nog geen besef van heeft. Moeder ging dat wel weer eens regelen! Met veel enthousiasme stortte ik me op deze taak, deed de nodige telefoontjes en zocht veel dingen op. Tussendoor werkte ik op kantoor en deed ik mijn huishouden. Het resultaat? Ik liep hier rond als een kip zonder kop, want doseren was er weer niet bij. Maar wat meer is, als ik mezelf geen rust gun verwacht ik dat ook niet van een ander. Ik heb mijn zoon op die manier al meer dan eens tot wanhoop gedreven. Op een avond kwam hij met zijn agenda naar mij toe om eens te bespreken wat nog moest gebeuren. Ik begon als een sneltrein de hele lijst af te ratelen en werd nerveus omdat er op zo’n korte tijd nog zoveel moest gedaan worden. Omdat zoonlief amper thuis is door de talrijke projecten waarmee hij bezig is, geraakte ik in zijn plaats in paniek. Van een kalme bespreking kwam niets meer in huis, ik slaagde er bijna in hem een kleine zenuwinzinking te bezorgen! :-)

‘Flipkonijn’ noemen ze mij hier soms omdat ik alles wil regelen, in goede banen wil leiden, de touwtjes in handen wil hebben. Soms hoeft dat echter helemaal niet. En zo trek ik regelmatig een heleboel ongezonde stress aan. Het is sterker dan mezelf.

Mijn zoon is anders ingesteld: wat vandaag niet gedaan is, gebeurt morgen wel. Bovendien is hij chaotisch… naar mijn maatstaven dan toch. Nu, ik geef het toe, ik ben soms té georganiseerd, té gestructureerd en dat brengt de nodige stress met zich mee. We kunnen beiden leren van elkaar en dat proberen we ook, maar af en toe gaat dat gepaard met het nodige vuurwerk. Ik bemoeder hem teveel en vergeet soms dat hij op eigen benen wil staan. Dat hoort nu eenmaal bij het opvoeden. Maar sinds ik Fibromieke ben geworden ontbreekt het me vaak aan energie en inzicht. Ik slaag er niet meer in om alles rustig en kalm aan te pakken. Ik lijk mezelf steeds op te jutten en ben vaak als een dolgedraaide wekker die afloopt. Eigenlijk kan ik ook die discussies niet meer aan. Mijn lichaam laat dit dan ook meteen merken. Mijn kinderen proberen hiermee te leven, maar het is voor hen niet gemakkelijk. Ze proberen zoveel mogelijk te regelen zonder er mij erbij te betrekken, om me geen onnodige stress te bezorgen. Lief, dat wel, maar het geeft me een gevoel dat ik weer tekort schiet.

Onlangs had ik een heel confronterend gesprek hierover met mijn dochter. Haar vriend had opgemerkt dat ze de laatste weken veel nerveuzer en onrustiger is thuis dan ergens anders. Plots werd één en ander me duidelijk. Afgelopen periode was een tijd van pijn, frustratie en wanhoop en daar had ik haar veel te veel bij betrokken. Bovendien bracht ik mijn stress onbewust over op de kinderen. Zoals ik eerder zei: een dolgedraaide wekker! Ze werden er ‘zot’ van, maar durfden niets te zeggen omdat ik het al zo moeilijk had. Slik, wat een fantastische moeder ben ik toch! Ik ben ziek, heb al die beperkingen en dan zorg ik er nog voor dat men zich thuis niet meer op zijn gemak voelt! Gelukkig kreeg ik een kans mijn fouten recht te zetten. Goed dat mijn dochter me dit heeft opgebiecht. Ik nam me voor te starten met een schone lei.
Ik besef ook wel dat ik veel teveel van haar heb geëist. Ze kan al mijn problemen niet aan, hoe graag ze er ook wil bij betrokken worden. Ze heeft het al moeilijk genoeg met haar eigen gepuber. Extra zorgen kan ze missen als kiespijn! Deze situatie kon niet langer.
Afgelopen woensdag kwam een kentering. Na het middageten en een dutje trok ik naar mijn hobbykamertje en voor het eerst sinds lange tijd ben ik weer beginnen tekenen en schilderen. Ik had er tot nog toe geen energie meer voor gehad zeker na een aantal bijkomende medische problemen. Nu pepte ik mezelf dus op en ging aan de slag. Mijn huis lag overhoop, de wasmand zat propvol en er lag werk te wachten op mijn bureau. Het deerde me niet, ik liet alles liggen en nam zelfs geen telefoon meer op. Op woensdagnamiddag zijn we namelijk gesloten, maar daarom staat de telefoon nog niet stil. Ik negeerde alles en trakteerde mezelf op rustgevende muziek en een kop chocolademelk. De tijd vloog voorbij en ik genoot met volle teugen. Ja, de pijn bleef, maar veel belangrijker: ik kon me onts pannen en werd kalm en rustig. De orkaan in huis was gaan liggen. De volgende dag nam ik nog een doorslaggevende beslissing. Ik schreef me in voor een tekencursus. Ik moet me herpakken en niet toegeven aan het gevoel dat ik in een uitzichtloze situatie zit. Fibromieke gaat de strijd met het fibrokreng weer aan!

Ondertussen heb ik een eerste tekencursus achter de rug. Het werd een fantastische avond! De groep viel mee en ik kon eindelijk al mijn problemen even vergeten ondanks de pijn. Fibromieke heeft het licht gezien en zit weer vol goede voornemens. Woensdagnamiddag wordt nu een tijd voor zelfzorg evenals de wekelijkse tekencursus!

We moeten maar eens stoppen met het onszelf opleggen van al die verplichtingen. Het is belangrijk om ons niet te laten meezuigen in een neerwaartse spiraal. En hoe moeilijk het ook is, positief blijven denken is een ‘must’. De pijn mag ons leven niet beheersen. Hoe moeilijk het ook gaat we moeten proberen de dingen die we graag doen te blijven doen. We moeten voldoende ontspanning nemen en ons hierbij vooral niet schuldig voelen!

Liefs   
Fibromieke