Lid worden

De kogel is door de kerk: ik heb me een elektrische fiets aangekocht! Een lang gevecht met mezelf (het zoveelste … zucht … ik ben echt hardleers) ging deze beslissing vooraf.


Met het fibrokreng in mijn lijf is het niet evident om te bewegen en zeker niet als de pijn achter ieder hoekje loert maar bewegen is belangrijk en dus probeer ik in de zomermaanden zo vaak mogelijk te fietsen met mijn wederhelft.

Vorig jaar was ik nog zo naïef te geloven dat ik met inzet en wilskracht er wel in zou slagen beter te worden. Als ik maar regelmatig fietste en niet over mijn grens ging dan zou mijn conditie wel spectaculair verbeteren en fietstochten van 40,50 km en meer, dat zou “peanuts”zijn! Ik had zelfs vorig jaar hiervoor een nieuwe fiets aangekocht. Mijn echtgenoot die veel realistischer is, stelde toen al voor een elektrische fiets te kopen. Om hem een plezier te doen probeerde ik er zelfs enkelen uit maar ik verafschuwde het idee alleen dat ik op mijn leeftijd met een dergelijk “ding” zou moeten rondrijden! De kostprijs was ook al een excuus waarop ik me probeerde te beroepen. Ik volhardde in mijn koppigheid en kocht dus een gewone damesfiets. Mezelf iets voorliegen is één van mijn specialiteiten, geloof ik, want helaas werden veel van die fietstochtjes een bron van ergernis en frustratie als er wat wind opstak. Maar dit toegeven: nee hoor!

Maar hoe hard ik ook mijn best deed, mijn lichaam protesteerde regelmatig en weigerde mee te doen aan de roofbouw erop. Zo kreeg ik meerdere malen de rekening gepresenteerd na een klein fietstochtje. Wat tegenwind speelde me telkens weer parten. 15 luttele kilometers met een pauze halverwege en nog was het teveel. De dag erna bleek wat eten koken vaak het enige waartoe ik in staat was!…Dit kon zo niet verder besefte ik. Wat had ik uiteindelijk na 1 jaar bereikt?

Ik was er ondanks de talloze fietstochtjes niet in geslaagd het aantal kilometers spectaculair op te drijven want alles hing af van de weersomstandigheden én van het fibrokreng. Bij een beetje wind geraakte ik amper vooruit en had ik hulp nodig van mijn partner. En genieten was er dan al helemaal niet meer bij, het enige wat ik zag was het achterwiel van mijn echtgenoot om zo min mogelijk wind te vangen.

Ik besef nu dat niemand gebaat is bij mijn koppigheid. Mijn echtgenoot die zich zonder morren aan mijn beperkingen hield, zou het veel leuker vinden eens verder te kunnen rijden. En gelijk heeft hij, want ondertussen hadden we alle fietsroutes in de nabije omgeving wel al ettelijke keren gehad. Met een elektrische fiets zouden er heel wat meer mogelijkheden zijn. Ik zou zeker niet meer afhankelijk zijn van de wind en we zouden nieuwe plekjes kunnen verkennen.

Hoewel manlief alle reden had om te zeggen “zie je wel!” besloot hij meteen een kijkje te gaan nemen in enkele fietszaken. Om mijn vergissing helemaal te ontkennen vond ik nog op de koop toe dat hij toch wel een beetje trots moest zijn op mij omdat ik het toch had geprobeerd met een gewone fiets! “ Neen “zei hij, “het was dom om niet meteen een elektrische fiets aan te schaffen, je zou nu toch al moeten weten dat je niet beter kan worden!” Oeps, dat kwam aan maar ik kon hem eigenlijk geen ongelijk geven. Ik heb al meer dan eens mezelf een rad voor de ogen gedraaid. Het komt uiteindelijk iedere keer weer op hetzelfde neer: de toestand aanvaarden zoals hij is: ik ben Fibromieke nu … Wat zegt men soms?: “Hoe ouder hoe wijzer men wordt” en “een ezel stoot zich geen ….”Wel, ik ben op mijn 42ste echt een ezelin geloof ik! Maar goed. Er is ook nog een ander spreekwoord:“beter laat dan nooit” en dat is dus op mij van toepassing. En dus gingen we dan toch een elektrische fiets kopen. Na enkele testritjes begon ik de voordelen ervan in te zien. Helemaal overtuigd geraakte ik toen we onze eerste tocht maakten. We reden drie keer zover als normaal en ik had niet het stijf gevoel dat ik anders had en ook de pijn bleef achterwege. Aanvankelijk was ik vast van plan alleen maar de batterij in te schakelen als er tegenwind was. Gelukkig kwam ik nu sneller tot inkeer en stond ik mezelf de hulp toe. En nog later kreeg ik er plezier in aan een hoger tempo te kunnen fietsen. Ik was aangenaam verrast toen we al de helft van de afstand hadden afgelegd en ik mijn lichaam niet voelde protesteren. En mijn echtgenoot? Die genoot in alle stilte en vroeg zich af of ik hem probeerde los te rijden? De wind in mijn haren, een gevoel van vrijheid maakte zich van me meester. Waarom had ik mezelf dit zolang ontzegd? Het werd een heerlijke namiddag en dit smaakte naar meer.

Moraal van het verhaal: het is geen schande beroep te doen op hulpmiddelen als dit ons leven vergemakkelijkt!

Ondertussen ben ik veel stabieler en blijven echte opstoten voorlopig achterwege. Ik ben ook mijn medicatie serieus aan het afbouwen. De reden van deze vooruitgang? Goh, een combinatie van factoren wellicht: beter weer, de ozontherapie die nu weer aanslaat maar vooral iets anders denk ik: fibromieke is rustiger geworden. Ik luister meer naar mijn lichaam. Ik neem vaker ontspanning en rust zonder me schuldig te voelen. Ik begin er zelfs van te genieten! Vroeger beschouwde ik het uurtje rust na enkele uren op kantoor als compleet tijdsverlies. Ik was tegen de middag compleet uitgeput. Niet verwonderlijk, als je weet dat ik vóór openingstijd vroeger opstond om mijn huishoudelijke taken rond te krijgen. Mijn echtgenoot zei, als het wat kalmer was, dat ik niet kost wat kost in ons kantoor hoefde te zitten. En dus slaap ik nu ruim een uur langer en als het kalm is houd ik me bezig met de was en de plas. Ik jaag me minder op en denk vaker wat vandaag niet gedaan is, doe ik morgen wel. En na het middageten kruip ik nu zonder schuldgevoel mijn bed in. Ik geniet van een goed boek en val na een kwartiertje vanzelf in slaap. Wel heb ik er me een gewoonte moeten van maken mijn wekker te zetten. Blijven liggen is namelijk erg verleidelijk als je eenmaal ligt. Ondertussen heb ik geleerd dat dit meer kwaad dan goed doet. De stijfheid, de pijn, loert achter een klein hoekje. Hoe lastig het ook is, bewegen is de boodschap.

Ik verplicht mezelf iedere dag twee keer te fietsen op de hometrainer, hoe weinig het ook is. De ene keer is dat 2x 20 minuten terwijl ik sommige dagen slechts 10 minuten of minder kan. Soms krijg ik wel eens de opmerking dat ik geluk heb dat ik nog kán fietsen. Ja, maar ik kom van ver. Fibromieke heeft al een lange weg afgelegd, een héél lange en vaak eenzame weg.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe ik enkele maanden na mijn nekoperatie (3,5 jaar terug) voelde dat er meer aan de hand was. Ik bleef pijn hebben en die pijn begon zich als gif te verspreiden over gans mijn lichaam. Ik kreeg last in mijn schouders en rug, maar volgens de specialist was dat door een verkeerde houding aan te nemen om mijn nek te ontlasten. Af en toe sloeg ik door mijn knieën en voelden mijn benen “raar” aan. Dat kwam zogezegd doordat ik de laatste maanden geen beweging meer had gehad en mijn spieren moesten weer op gang komen, ik moest werken aan mijn conditie. Ik was kind aan huis bij de kinesist. Maar het werd alleen maar erger. Tijdens een fietstochtje wisten we dat er iets goed fout was. Ik kon alleen een héél laag tempo aan , het fietsen kostte enorm veel moeite en na enkele kilometers was ik echt op van de pijn. Ik kon daarna amper een trap op, was overal stijf en mijn lichaam leek met een hamer te worden bewerkt. Ik bleef aan mijn conditie werken door dagelijks te fietsen op een oude hometrainer. De bedoeling was om na een bepaalde periode het aantal kilometers op te drijven in de hoop dat het zou beteren. Uiteindelijk wakkerde de enorme pijn die ik erbij had het gevoel van onrust en paniek aan. Ik wist dat er iets mis was. Sommige dagen kon ik zelfs geen 2 kilometer aan. Mijn benen leken lood en binnen de kortste keren kreeg ik een grieperig gevoel en wel duizend speldenprikjes in mijn nek. Ik heb toen heel wat traantjes vergoten en probeerde de pijn tal van keren te verbijten, vastbesloten mijn conditie te verbeteren, maar dat was tevergeefs. Op den duur kon ik niets meer en was ik compleet uitgeput.

Ik werd door geen enkele arts serieus genomen. Volgens sommigen nam ik teveel hooi op mijn vork (we zaten toen nl. met serieuze verbouwingen en dat zelfde jaar begon ik ook nog aan een 2 jaar durende avondopleiding voor verzekeringsmakelaar). Ik kreeg medicatie bij de vleet en cortisone infiltraties, het zogenaamde “wondermiddel”. Tenslotte belandde ik bij een osteopate om de pijn te verlichten. Na enkele behandelingen uitte zij het vermoeden van fibromyalgie en Hemochromatose. Ze had gelijk, twee maanden later kreeg ik de beide diagnoses. Mijn leven was voorgoed veranderd, maar dat besefte ik toen nog niet.

Een paar jaar later en héél wat pijn en verdriet verder ben ik een nieuwe weg ingeslagen. Het fibrokreng protesteert nog wel eens maar ik negeer haar zo vaak ik kan, er daarbij wel over wakend dat ik niet meer over mijn grens ga. Als de pijn blijft of erger wordt, stop ik met fietsen en dit zonder gefrustreerd te geraken! Morgen, nieuwe dag, nieuw begin! Mijn behandelende arts zei laatst: “Heb je je er eindelijk mee verzoend en is de kwaadheid verdwenen? Nú kan ik mijn deel van het werk doen”, voegt hij daar met een veel betekend lachje aan toe. Er is een tijd geweest dat ik hem om zulke opmerkingen haatte … nu besef ik dat hij het bij het rechte eind had.

Betekent dat nu dat het fibrokreng en Fibromieke vriendinnen zijn geworden? Neen hoor, de opstandigheid is nog altijd aanwezig. Laat ik eerder zeggen dat Fibromieke het Fibromonster nu wat vaker te slim af is ….

Heb je interesse en zoek je meer informatie? Neem dan een kijkje op
www.elektrische-fiets.be/
de-elektrischefiets.be/

Tijdschrift VLFP - augustus 2010 - nr 82