Lid worden

Het leren leven met het Fibrokreng is altijd een beetje koorddansen. Steeds zoeken naar een evenwicht om ermee rekening te houden, maar tegelijk is het proberen om het mijn leven niet te laten beheersen.


Ik kwam echter tot een ontnuchterende ontdekking. Soms laat ik me zo leiden door de pijn dat ik geen aandacht meer besteedt aan mijn uiterlijk. Ik had daar nooit bij stilgestaan. Onlangs moesten we naar een feestje. Ik zag er enorm tegenop al die mensen te moeten zien, bang voor eventuele opmerkingen. Ik wou het zeker niet hebben over mijn gezondheid ook al voelde ik me absoluut niet goed.

De pijn had al serieus zijn sporen na gelaten. Mijn gezicht zag er flets, moe en beroerd uit. Het zien van mezelf in de spiegel deed me schrikken. Het zorgde ervoor dat ik me nog slechter voelde en dat beroerd gevoel straalde ik ook uit. Ik schreef al eerder dat het Fibrokreng ons zelfvertrouwen aantast, maar het gebeurt op veel fronten tegelijk en dit besef ik nu pas! Er moest iets gebeuren! Dit kon niet langer. Na een uurtje rust nam ik een verkwikkende douche. Ik haalde mijn make-up spullen en krultang van onder het stof en besloot mezelf een complete make-over te bezorgen. Vervolgens trok ik een kleedje aan met bijpassende nylons en keek weer in de spiegel: het resultaat mocht er zijn. Raar maar waar, ik voelde me ook stukken beter! Voor mijn vertrek nam ik nog een pijnstiller en ik was vastbesloten er het beste van te maken. Later op de avond kreeg ik verscheidene complimentjes en iemand zei me zelfs dat ik straalde! Mijn gezondheidstoestand was niet veranderd, maar toch gaf me dit een broodnodige boost! Ik besloot iedere dag wat meer aandacht te besteden aan mijn uiterlijk en ik ondervond aan de lijve dat dit mezelf ten goede kwam. Een overwinning op het Fibrokreng!

Ik kwam nog tot een tweede vaststelling: de juiste afleiding kan er voor zorgen dat de pijn minder zwaar is. Niet dat de pijn plots verdwijnt, ze is minder verstikkend als je je toevlucht kunt zoeken in iets wat je graag doet. In het begin had ik enorm veel verdriet om al de dingen die ik niet meer kon doen. Ik ben jarenlang pergamano docente geweest, gaf wekelijks les in de perkamentkunst. Deze hobby was echter te belastend en met pijn in het hart heb ik afscheid genomen van mijn cursisten en collega’s. Ik had het er enorm moeilijk mee. Weer iets dat het Fibrokreng me had afgepakt! Ik heb nu echter een nieuwe passie gevonden: het maken van 3D kaartjes en het aquarelschilderen. Elk vrij moment trek ik me terug op mijn hobbykamertje. Met rustgevende muziek op de achtergrond ga ik volledig op in het maken van wenskaarten. Ik kan me ontspannen en wat meer is: ik voel er me niet schuldig bij! Ik probeer voortaan minimum 1 uur per dag aan zelfzorg te doen: iets doen dat ik graag doe en waarbij ik me kan ontspannen.

Koning Winter die weer in aantocht is, doet geen goed voor onze fibrospierkes. Ik maak dus momenteel weer een heel moeilijke periode door. Ondanks de pijn heb ik al heel vaak momenten gehad dat ik me intens gelukkig voelde, dankbaar dat ik iets heb gevonden dat me afleid en soelaas biedt. We moeten ook durven toegeven dat we ons soms laten meeslepen in een negatieve, neerwaartse spiraal. Vaak hebben we door de pijn geen oog meer voor alle mooie dingen in het leven. Iedere situatie kun je positief of negatief benaderen. Vergelijk het met een glas voor de helft gevuld met water. Je kunt zeggen dat het glas nog half vol is, maar evengoed kun je stellen dat het glas half leeg is. Dit laatste klinkt echter veel negatiever.
Afgelopen weekend was het een typische mooie herfstdag. I.p.v. binnen te blijven zitten, trok ik mijn wandelschoenen en een warme jas aan voor een wandeling in het bos. Door de pijn kon ik niet ver lopen, maar beweging is toch noodzakelijk. Ik genoot met volle teugen van de kleurenpracht van het bladertapijt dat onder mijn voeten kraakte. Er scheen een deugddoend zonnetje en een zuchtje wind speelde met de neerdwarrelende blaadjes. Op een gegeven moment zei mijn dochter : “Mama, het is gewoon zalig om je zo te zien genieten van deze wandeling”. Ik liep erbij als een kind dat voor het eerst de schoonheid van de herfst ziet. En zo voelde ik me ook. Het duurde niet lang of mijn benen protesteerden, maar ook daar volgde iets positiefs uit. We gingen een koffietje drinken en zo werd het nog een heel mooie namiddag. Ik had evengoed thuis kunnen blijven zitten en me ellendig voelen omwille van die intense pijn. Ik koos voor iets positiefs!

Veel pijn hebben en toch gelukkig zijn … het kan echt! De medicatie zal hier ook wel een rol bij spelen. Mijn Redomex werd opgedreven en ik moet nu systematisch een pijnstiller nemen i.p.v. te wachten tot de pijn niet meer te harden is. Maar toch, afleiding hebben draagt evengoed bij tot de pijnbestrijding. Ik laat het Fibrokreng het roer niet overnemen als het slecht gaat.

Ik ben ook een ware filmliefhebber geworden sinds de diagnose. Als ik teveel pijn heb kan ik me niet concentreren op een boek of het maken van een wenskaart. Wat dan wel lukt, is verstand op nul zetten, gaan liggen in de zetel omringd met kussens, en een makkelijk te volgen filmpje bekijken met een kop warme chocomelk bij de hand. Even wegvluchten in de magische wereld van de film. Als ik dit niet doe, krijgt de frustratie en de boosheid de overhand en wint het Fibrokreng weer.
Afleiding is dus de boodschap! Wow, een pluim voor mezelf! Ik heb het licht gezien!
Ik zeg altijd lachend :”Zet me op een onbewoond eiland met mijn tekengerief, en knutselmateriaal, mijn dagboek en rustgevende muziek en ik waan me in het Aards paradijs!”

Ik heb ondanks de pijn en de voortdurende oorlog met het Fibrokreng, mijn eiland van rust afgelopen winter gevonden!

Fantastisch toch : in de zomer heb ik de camping, in de winter mijn nieuwe hobby!

Liefs Fibromieke

Tijdsfrift VLFP nr 84 - februari 2011