Lid worden

Alweer een keerpunt in mijn leven. Nu heb ik echt het gevoel dat ik de strijd heb verloren tegen het verschrikkelijke Fibrokreng. Het verdict is gevallen: ik ben arbeidsongeschikt gezet! “Waarom overkomt me dit? “ heb ik me al verschillende malen afgevraagd.


De dokter had me al een paar keren gewaarschuwd dat dit er zat aan te komen en nu is het dus zover. Ik moet een serieuze stap terug zetten. Ik begrijp het niet, echt niet.

Ik doe alles wat ik moet doen: ik neem mijn medicatie, ik probeer iedere dag te fietsen op mijn hometrainer, ik werk in de voormiddag op kantoor, ik rust 1 uur na het middageten om vervolgens nog een uurtje of twee te werken. Het is blijkbaar onvoldoende want naast de dagelijkse pijn die de laatste tijd alom aanwezig is, werd ik geconfronteerd met ernstige concentratieproblemen. Vooral de gaten in mijn geheugen zijn angstaanjagend. Ik weet halweg een uitleg plots niet meer wat ik aan het zeggen was, of ik heb soms moeite om een deftige zin te formuleren omdat ik woorden door elkaar haal. Soms heb ik last met de zinsbouw wanneer ik brieven of e-mails typ en ik maak tal van fouten op kantoor terwijl ik normaal erg perfectionistisch ben. Ik heb problemen bij het tellen van biljetten en in een bank is dat toch belangrijk lijkt me! Ik vergeet enorm veel en vlug. Ik moet alles meteen opschrijven. Ik kan dus eigenlijk niet efficiënt meer werken, want ik spendeer heel veel tijd aan het controleren van mezelf.

Eerlijk gezegd ben ik de laatste tijd ook geen fraai plaatje om naar te kijken. Nogal wat klanten zeiden me dat ik er echt niet goed uitzag. Het was dus 5 voor 12. Maar hoe moet ik hiermee omgaan? Ik voel me verloren en nutteloos maar het verdict is onverbiddelijk: om te beginnen 3 maanden niet werken. In praktijk is dat heel zwaar. Mijn man staat er alleen voor en hoe moet het met de lopende zaken die ik behandelde? Die kan ik toch geen maanden laten liggen? Doorschuiven naar mijn man? Het vergt meer tijd en energie om alles te moeten uitleggen dan dat ik het zelf opvolg. Maar anderzijds betekent het wel dat ik er geen nieuwe dossiers bij neem. Dit besef geeft eerlijk gezegd een gevoel van opluchting. Het betekent minder stress en kopzorgen. Echter, zo simpel is het in praktijk niet. We wonen aan onze zaak. Ik hoor dus elke klant die binnen komt, elke telefoon die gaat, ik zie elke mail. Ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken en aanvaarden. Ik neem me voor alleen aan mezelf te denken en alleen maar ontspannende dingen te doen, maar ik betrap mezelf erop dat ik vaak meegesleept wordt door de huishoudelijke taken, alsof ik moet compenseren dat ik niet meer kan werken. Het is sterker dan mezelf en het gaat ver moet ik toegeven. Tijdens het ontbijt wil ik nu alles alleen afruimen. Ik wil mijn man en de kinderen op hun wenken bedienen omdat ik nu niet meer werk. De was mag zich niet opstapelen en mijn huis moet er netjes bij liggen, kortom ik moet weer, naar mijn gevoel, de perfecte moeder en echtgenote zijn. Het schuldgevoel is verschrikkelijk ook al heb ik dit zelf niet gewild. Feit is dat ik een nieuw evenwicht moet vinden maar hoe?

Ik doe verschrikkelijk mijn best om alleen aan mezelf te denken, me te concentreren op beter worden, maar ik blijf hardleers. Elke dag opnieuw start ik met goede voornemens maar daar blijft het vaak bij. De aard van het beestje verander je zomaar niet. Het aanvaarden, mijn levensritme aanpassen,… het is echt een echte worsteling. Ik moet oude, hardnekkige gewoonten loslaten om beetje bij beetje een nieuw levenspatroon aan te nemen. De zoektocht naar dat nieuwe evenwicht is geen kwestie van een knop omdraaien in mijn hoofd. Mijn hele manier van leven moet een totale omwenteling ondergaan.
Vooral het “doseringsgebod” kan ik moeilijk in praktijk omzetten. Als ik een betere dag heb kom ik altijd in verleiding om over mijn grens te gaan. Ik wil bij elke tijdelijke beterschap zoveel mogelijk 'schade inhalen', maar dan volgt onvermijdelijk de terugslag. Ik heb mijn gezin al een paar keer tot wanhoop gedreven met mijn verkeerde activiteitsomgang waardoor ik overbelast raak. “Het is je verloren gezegd,” merken zij dikwijls terecht op. Anderzijds kunnen zij nooit begrijpen wat het is om je volledige leven te moeten omgooien en jezelf te moeten verloochenen.
Feit blijft dat ik de factoren die mijn klachten en beperkingen bepalen in stand houd door steeds weer opnieuw mijn grenzen te overschrijden. Doseren, doseren en nog eens doseren… allemaal goed en wel maar mijn levensomstandigheden maken dit ook niet altijd gemakkelijk of mogelijk. En zo blijven de pieken de dalen opvolgen.

Soms heb ik zoveel pijn dat elke beweging teveel is. Bij een dergelijke pijnaanval heb ik dan weer de neiging om teveel te rusten. Dit houdt een slechte conditie in stand en heeft een negatieve invloed op mijn lichaam: de spierkracht verzwakt, de gewrichten verstijven. Een 'evenwicht' vinden is weer het sleutelwoord. Ik ken de theorie door en door, weet heel goed hoe het moet en nog lukt het me niet de situatie te aanvaarden en me aan te passen. En iedere keer opnieuw knal ik met mijn gezicht tegen de muur. Was ik een kind, men zou me vermanend terecht wijzen en me straf geven tot ik tot inkeer kwam!

Ondanks een lange periode van pijn sluit ik mezelf niet op. Ik probeer iedere dag te 'leven' en ervan te genieten. Ik heb een sociaal leven en ik heb een uitlaatklep. De tekenlessen bijvoorbeeld. Eenmaal aan het tekenen is het alsof ik mijn pijnlijke lichaam loslaat en ik erbuiten sta. Het tekenen, schilderen en schrijven werkt therapeutisch. Ik verwoord mijn pijn en persoonlijke gevoe-lens dikwijls in mijn schilderwerken. Ik heb het Fibrokreng zelfs al een gezicht gegeven. Daarna voel ik me opgelucht. Dan kan ik er weer een poosje tegen. En toch,… toch blijf ik zitten met al die verwarrende gevoelens: kwaadheid en opstandig-heid, frustratie en verdriet. Ik voel me als een klein oeverloos zwalpend bootje op een woeste zee, alsmaar op zoek naar een veilige haven. Zal ik dat ooit vinden?

We zijn drie maand verder en ondertussen heb ik op doktersadvies drie weken in Spanje doorgebracht. Ik moest hier weg,… weg van de zaak, weg van alle verantwoordelijkheden. Ik werd knettergek van de telefoon, de mails, elke bel die ging als er een klant binnen kwam. Ik huilde constant en verging van de pijn. Ik was één hoopje ellende, compleet uitgeput. Mijn ouders huurden een huisje in Spanje, rustig gelegen in de bergen, een 30 km van Benidorm. Ik kreeg de kans met hen mee te gaan. Ik heb het enorm moeilijk gehad om alles hier achter te laten. Het schuldgevoel liet me niet los. De controlefreak in mij vroeg zich steeds af hoe alles hier zou verlopen, maar er viel met die helse pijn niet meer te leven. Ik snakte naar rust en vetrok dus.

Op het vliegtuig overviel me een plots geweldig gevoel van opluchting. Ik schrok ervan. Ik was echt blij dat ik niets meer zou zien van het werk op kantoor en ik keek ernaar uit dat ik me niet voor Jan en alleman hoefde uit te sloven. Ik had die stap nu gezet en was vastbesloten alleen aan mezelf te denken en te genieten. Wonder boven wonder, lukte me dat nog ook.

Ik genoot van een goed boek, van de wandelingen langs het strand, van de uurtjes die ik tekenend en schilderend doorbracht. Het leek eeuwen geleden dat ik me zo goed had kunnen ontspannen.

Het resultaat was verbluffend: in die drie weken heb ik slechts 3 pijnstillers genomen en dat was dan nog in de eerste week. Plots kon ik opstaan zonder pijn, zonder stijve spieren en gewrichten. Het was zalig om de dagen zonder pijn door te brengen. Ik wist zelfs niet meer wat het was om te leven zonder pijn.

Ik verkeerde dan ook in een luxepositie. Mijn ouders legden me in de watten. Het enige wat ik deed was met mijn moeder het eten klaarmaken. Het goede klimaat, de rust en de ontspanning deden wonderen.
Thuis verliep alles wonderwel ondanks de drukte op kantoor. Ik dacht na over mijn leven en besefte plots dat ik helemaal niet zo onmisbaar was als ik dacht. Ik beweerde mijn werk graag te doen, ik vond het een afleiding voor de pijn maar nu drong het plots tot me door dat dit vaak ongezonde stress met zich had meegebracht en ik eigenlijk soms beter af was zonder. Bovendien deed ik heel wat meer dan alleen in de zaak meewerken. Het huishouden neem ik helemaal alleen voor mijn rekening (op 4 uur poetshulp per week na).

Dit kon zo niet langer. Ik moest mijn leven een nieuwe wending geven. Ik nam me voor rustiger door het leven te gaan, niet meer te stressen, wat meer rommel te laten liggen, meer ontspanning te nemen, meer taken aan anderen over te laten,… Ik had hier heel wat stof gehad om over na te denken.

Eenmaal thuis duurde het echter niet lang of ik verviel in slechte gewoontes. Ik nam meteen weer alle taken op mij. En iedereen op mijn dochter na leek dat normaal te vinden. Het duurde niet lang of de pijn kwam weer opzetten. Algauw stelde ik me de vraag: ”Is dit wat ik wil, ga ik weer dezelfde toer op?”. Neen dus. Ik besloot meer te luisteren naar mijn lichaam.

Ondertussen lijk ik een evenwicht te hebben gevonden. Voor hoelang? Dat weet ik niet. Wij, Fibrookes, zijn immers nogal wispelturig. Eerst wilde ik zo snel mogelijk weer fulltime aan het werk, maar nu heb ik besloten mezelf de tijd te gunnen om dit nieuwe evenwicht te bewaren. Aangezien de beloofde hulp voor het huishouden achterwege blijft moet ik keuzes maken. Dat betekent geen fulltime job op kantoor.

Al bij al heeft die arbeidsongeschiktheid me de ogen geopend, althans voorlopig toch.

Liefs Fibromieke

Tijdschrift VLFP nr 86 - augustus 2011