Lid worden

Net thuis van een 'avondje uit', een optreden van Stef Bos, en ik moét gewoon schrijven! Die man heeft me inspiratie bezorgd voor een nieuw column. Hoe hij tegen het leven aankijkt?!... Het raakte me en het stemde me tot nadenken! Het is nochtans al laat en ik ben doodmoe.


Ik moet dus eigenlijk mijn bed in, maar als ik nu niet verder schrijf dan ben ik dit gevoel, dit moment kwijt. Morgen kan ik niet meer verwoorden wat ik nu voel en aangezien ik dit moment juist met jullie wil delen blijf ik dus schrijven.

Ik ben 'een deel van het geheel' was de rode draad doorheen de show van Stef Bos (een combinatie van poëzie, humor en liedjes) en zo is het echt. Het deed me nadenken over mijn leven, het leven…. Nu lijkt het er sterk op dat ik Stef Bos wil promoten en dat terwijl het de eerste keer was dat ik hem zag optreden. Mijn man en ik hebben een abonnement in het Cultureel Centrum. Elk jaar proberen we eens iets nieuws uit en nu was dat dus een optreden van Stef Bos. Ik had helemaal geen verwachtingen van de avond. Ik had zelfs echt geen zin om mijn huis uit te gaan. Ik was moe, had overal pijn en had teveel aan mijn hoofd. De drukte op het kantoor weegt op me, ik ben alweer té vaak over mijn grens gegaan. Maar het werd een verrassend mooie avond en ik genoot met volle teugen!

We beschouwen dit leven als zo normaal en staan er eigenlijk niet meer bij stil dat het een geschenk kan zijn, ook al heb je fibromyalgie. Soms moeten we open durven te staan voor het onverwachte. Geloof me, als je dat durft, kan het leven nog heel wat voor je in petto hebben. Het gevaar, voor ons fibrookes, is dat het fibrokreng ons leven op alle vlakken beperkt en dat mogen we niet toelaten. We kunnen niet om dat wicht heen en moeten er mee leren leven, maar we staan er maar al te vaak enkel bij stil wat ze ons allemaal afneemt en wat we niet meer kunnen. We verliezen beetje bij beetje onze identiteit tot we helemaal afscheid moeten nemen van onze oude ik.

In eerste instantie verzetten we ons hiertegen en het maakt ons wanhopig, maar tegelijk moeten we durven openstaan voor andere mogelijkheden die zich kunnen aandienen. Let wel, dat komt niet altijd vanzelf. We moeten er vaak wat moeite voor doen. Als mens evolueren we sowieso met ouder worden en onze tocht doorheen het leven brengt ons vaak op een kruispunt waar we een keuze moeten maken ongeacht of je nu ziek bent of gezond. De mensen die hierbij je pad kruisen, bepalen deels hoe je verdere leven eruit zal zien. Vergelijk een mensenleven met een reis met de trein. Er stappen regelmatig mensen op en af en soms ontmoet je bijzondere mensen op die reis, mensen die een belangrijk deel van je leven gaan uitmaken, het worden vrienden. Anderen verdwijnen gewoon uit je leven. Dit gebeurt bij iedereen, of je nu fibro hebt of niet!


De laatste tijd merk ik dat mijn vriendenkring volledig verandert. Ik ben geëvolueerd door het ouder worden én door het fibrokreng. Is dit een slechte zaak? Niet noodzakelijk. Het biedt nieuwe mogelijkheden. Ik blijf hoe langer hoe minder stilstaan bij wat ik allemaal heb moeten opgeven. Ik voel me veel gelukkiger nu. Mijn leven is veel rijker geworden: ik heb bvb. kunst en cultuur leren ontdekken. Ik heb andere hobby’s en daardoor nieuwe mensen leren kennen. Door mijn columns en de maandelijkse lotgenotenbijeenkomst heb ik verwante zielen gevonden en ik voel dat het me deugd doet dat ik hen tot steun kan zijn door te luisteren en door mijn ervaringen te delen. Als mensen me nu vragen hoe het met me gaat, moet ik eigenlijk zeggen dat het goed gaat. Ondanks de pijn die me momenteel weer verplicht dagelijks pijnstillers te nemen en mijn lichaam dat 'gebroken' aanvoelt. En toch zit het goed in mijn hoofd.

Ik laat het allemaal op mij afkomen en bekijk de pijn van op een afstand. Als het weer eens te erg is, zoals afgelopen weekend, bekijk ik de ene film na de andere. Ik blijf dan niet meer stilstaan bij alles wat ik daardoor niet kan doen die dag, maar zeg tegen mezelf dat ik me kan verwennen met een dagje luieren en films kijken. De pijn blijft dezelfde, maar ik kan er beter mee omgaan. Vroeger verzette ik me fel, ik was kwaad en gefrustreerd waardoor mijn pijn alleen maar erger en zwaarder leek om te dragen. Het gaat dus goed omdat het 'goed' in mijn hoofd zit en dat op zich is eigenlijk veel meer waard dan alle behandelingen die ik ooit heb geprobeerd, dan alle medicatie of voedingssupplementen en vitamines die ik slikte.
Eigenlijk behandel ik mezelf voortaan. Ik begrijp nu veel beter dan vroeger wat ze me jaren geleden in de pijnkliniek probeerden aan te leren met die 'cognitieve gedragstherapie'. Een ingewikkelde omschrijving voor 'aanvaard de fibro en leer ermee omgaan'. Tijdens de therapie zei ik resoluut NOOIT!

Ik kan me best voorstellen dat mensen die pas de diagnose hebben gekregen niet kunnen vatten wat ik schrijf en dat zij denken dat ze hun ziekte nooit zullen aanvaarden. Lieve mensen, het is niet al rozengeur en maneschijn. Vraag maar aan mijn gezin en je zal meteen horen dat het fibrokreng vaak in ons midden is en ons het leven zuur maakt met vlagen van wispelturigheid, pijnopstoten, overgevoeligheid voor licht en lawaai, ... Wie mijn columns van in het begin heeft gevolgd, weet dat ik een heel traject heb afgelegd. Dalen en pieken blijven mekaar opvolgen. De periodes dat ik met mezelf geen raad wist zijn niet meer te tellen. Maar ik durf nu, op dit moment, toch te zeggen dat fibromyalgie mijn leven een andere dimensie heeft gegeven.

Het zit goed in mijn hoofd en het fibrokreng en ik zijn een 'deel van het geheel'. Dat is wat Stef Bos me heeft bijgebracht!

Lieve lotgenoten, ik weet dat het moeilijk te geloven kan zijn, maar misschien is het eens waard om te proberen te durven leven ondanks de pijn. Open je hart en je gedachten voor het onverwachte in het leven! Ga de uitdaging aan en zoek nieuwe mogelijkheden. Zoek die dingen die je voldoening geven en waaruit je kracht kunt putten! Wees een deel van het geheel. Neem het leven zoals het komt, met zijn goede én slechte dagen. We krijgen er maar één kans. Van de korte tijd die we krijgen, kunnen we maar beter het beste maken, niet?

Liefs Fibromieke

Tijdschrift VLFP nr 88 - februari 2012