Lid worden

Het leven zoals het is: dagboek van een “Fibrooke”

De kogel is door de kerk: ik heb me een elektrische fiets aangekocht! Een lang gevecht met mezelf (het zoveelste … zucht … ik ben echt hardleers) ging deze beslissing vooraf.

… het blijft een opgave om ze tot een goed einde te brengen.

Na een stabiele vrijwel pijnloze periode werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt: ik ben niet gezond… Als ik beter ben dan zet ik mijn ziektes compleet van me af alsof ze er niet zijn, maar nu ik weer geconfronteerd wordt met een tegensputterend lichaam weet ik dat het fibrokreng altijd op de loer ligt, klaar om toe te slaan…

Sinds ik deze columns schrijf weten meer mensen uit mijn nabije omgeving hoe het is om met het Fibrokreng te moeten leven. Ik had nooit gedacht dat in mijn dagboek schrijven me in staat zou stellen beter te communiceren naar de buitenwereld toe.

Het leren leven met het Fibrokreng is altijd een beetje koorddansen. Steeds zoeken naar een evenwicht om ermee rekening te houden, maar tegelijk is het proberen om het mijn leven niet te laten beheersen.

Ik geef het niet graag toe, maar Fibromieke is een echt ‘stresskonijn’. Vroeger, toen een dokter me zei dat stress wel eens de oorzaak van mijn problemen kon zijn, werd ik kwaad. Wat dacht hij wel? Als ze geen diagnose kunnen stellen, wordt alles afgewimpeld op stress. Een modewoord lijkt me.

De strijd tegen het fibrokreng gaat onverbiddelijk verder en eerlijk gezegd ben ik wat moe gestreden. Mijn bloeduitslag weerspiegelt een beetje hoe ik me voel: ontstekingswaarden gestegen, immuniteit onder de grens en ferritine verdubbeld. Naast de fibromyalgie werd nl. ook nog hemochromatose bij me vast gesteld.