De laatste weken lijkt het erop dat ik ‘vrede’ heb met het feit dat mijn man niet is zoals een doorsnee man. Hiermee bedoel ik dat mijn man en ik niet zomaar kunnen doen wat we willen. Het lijkt me, bijna 4 jaar na de diagnose fibromyalgie, minder te deren dat ik alweer iets moet laten passeren of dat ik het, als ik het perse toch wil, dan maar alleen moet doen.

 Vroeger werd ik daar heel verdrietig en boos om, niet op mijn man, maar op die verdomde, altijd aanwezige en sluipende ziekte.

Fibromyalgie leek steeds op de loer te liggen, net achter de hoek, en als je dan tezamen wat leuks wilde doen… pats! Gegarandeerd dat het toe sloeg. Oneerlijk vond ik dat. Ik keek dan ’s avonds teleurgesteld maar weer eens alleen naar een filmpje op tv terwijl de kinderen samen met papa gingen slapen. Of ik deed de strijk. Dat helpt om mijn frustraties uit te werken: het strijkijzer boos van links naar rechts laten glijden en af en toe eens stoom aflaten, letterlijk en figuurlijk. Of ik kroop om 20u mee in bed omdat ik daar toch helemaal alleen zat. Pfff…

Maar nu - is het omdat het al enige dagen heel mooi weer is en ik hier wel heel vrolijk van word -vind ik het allemaal niet meer zo erg. Misschien kan ik wel zeggen dat ik het ondertussen ‘gewoon’ ben zoals de mensen in onze omgeving meer en meer ook. “Kan jouw man niet komen? Oh, geen probleem, maar jij komt toch nog hé?!” Ik hoef zelfs niet meer uit te leggen, voor de zoveelste keer, waarom hij er alweer niet bij kan zijn. Ik hoef niet opnieuw de woorden “triestig, zielig, erg,…” te aanhoren. Want ja, voor de buitenwereld is mijn man triestig, zielig, … en voor sommigen zelf een profiteur die leeft op mijn kap. “Hoe jij dit kan volhouden weet ik niet hoor! Ik zou allang gescheiden zijn!” zeggen ze dan.

Van scheiden gesproken … wij zijn getrouwd, zo’n 11 jaar geleden. Sinds mijn man zijn ziektedagen op zijn, werd hij vervroegd op pensioen gesteld. Dat gaf een hoop geloop naar de nodige instanties om alle papieren in orde te brengen. Vanaf nu krijgt hij elke maand nog om en bij de €600. Daarvan blijft niet veel over na alle dokterskosten, medicatie en therapieën, maar dat is niet alles. Toen de bediende achter de balie zei: “Mijnheer, ik zie dat u getrouwd bent. U weet toch dat u als u van uw vrouw scheidt, u mag zelfs officieel gaan samenwonen op hetzelfde adres, u €600 meer krijgt elke maand?” Wablieft! Kost dat papiertje ons €600 in de maand?!

Ik moet eerlijk zijn, we hebben allebei even getwijfeld wat we hiermee aan moesten. Gelukkig hebben wij geen lening af te betalen noch andere financiële problemen, want anders zou de beslissing wel heel gauw genomen zijn. Dan hielden we een groot feest, want met € 600 per maand extra kan je al ’t een en ander doen hé! Schandalig vind ik het, dat mensen worden afgestraft omdat ze ziek zijn en daar bovenop dan ook nog eens omdat ze getrouwd zijn. Uit principe blijven wij getrouwd, ook al het blijkt het toch wel een duur 'lolleke' te zijn. Dus mensen: bezint eer ge begint.

Ach, je moet het allemaal niet aan je hart laten komen en de dingen langs de positieve kant leren zien. Dat hebben mijn man en ik ondertussen geleerd. En vooral mijn man is hier goed in. Mijn moeder gaf onlangs een feest voor haar pensionering. Ze werd 65 jaar en zei: “Allé, nu ben ik gepensioneerd, niet dat ik dat leuk vind, want op pensioen dat klinkt zo ‘oud’, maar nu mag ik wel overal aan een lager tarief binnen. Hihihi!” Waarop mijn man prompt antwoordde: "Hélaba, ik ben ook op pensioen hoor! Moet ik dan ook minder betalen?” (Mijn man is 36 jaar.) Buitenstaanders zouden misschien hebben gereageerd met triestig, zielig, erg, …, maar wij hebben er allemaal eens goed om gelachen en de toon was alweer gezet.

Bedankt lieve schat, om toch zo positief te blijven ondanks alles wat je moet doorstaan. Ikzelf kan moeilijk begrijpen wat het betekent om alle dagen met pijn en vermoeidheid te moeten leven. Maar die positieve ingesteldheid van jou doet me goed. Vroeger was je ook boos en geïrriteerd en zaten we in een negatieve sfeer. Jouw gemoedstoestand werkt onbewust ook op die van mij en zélfs op die van de hond, want die heeft een zevende zintuig voor jou stemming. Als jij triest bent, is de hond dat ook: oortjes naar beneden, staartje naar beneden en heel ongelukkig kijken met die puppyoogjes alsof hij wil zeggen: “Ik Voel mij niet goed”. De laatste tijd kwispelt de hond echter met zijn staartje en staan zijn oren ‘op een stokje’. Ik denk dan bij mezelf: “Yes!”

Door: Belleke (20 juli 2013)

Wil je op dit artikel reageren of gewoonweg je hart eens kunnen luchten van partner tot partner?
Mail dan naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Tijdschrift VLFP - nr 95 - november 2013