De laatste weken lijkt het erop dat ik ‘vrede’ heb met het feit dat mijn man niet is zoals een doorsnee man. Hiermee bedoel ik dat mijn man en ik niet zomaar kunnen doen wat we willen. Het lijkt me, bijna 4 jaar na de diagnose fibromyalgie, minder te deren dat ik alweer iets moet laten passeren of dat ik het, als ik het perse toch wil, dan maar alleen moet doen.

Je leest of hoort de laatste tijd meer en meer verhalen over patiënten met fibromyalgie, maar wat met hun partner? Ook voor hen 'slaat de bom in'.

Mijn man heeft fibromyalgie… én CVS zo bleek later. Zo’n anderhalf jaar geleden is het woord fibromyalgie voor het eerst gevallen.
De huisarts zei: “ ’t Zou wel eens fibromyalgie kunnen zijn.”
“Fibro… watte?” zei ik toen mijn man thuis kwam.

Soms, heel soms, beleef je ook eens iets positiefs aan fibromyalgie. Of althans: je bekijkt het van de positieve kant. Zoals ons uitstapje naar Disneyland nu al meer dan 2 jaar geleden.