Lid worden

Chronische pijn hebben, is vaak een zware belasting. Het langdurige karakter maakt dat zowat alles in je leven rond die pijn gaat draaien. Je humeur lijdt eronder, je persoonlijkheid kan veranderen en je kan sociaal geïsoleerd geraken.

Bovendien vraagt chronische pijn zowel lichamelijk als geestelijk veel energie, zodat het moeilijker wordt om je te concentreren en om inspanningen te leveren.

Je lichaam dat niet mee wil, je sociaal leven dat stilstaat, en weinig (of geen) mensen die je echt begrijpen: het zijn allemaal factoren die maken dat je toestand er niet beter op wordt. Chronisch ziek zijn is psychologisch dan ook heel zwaar, terwijl je sowieso al veel kracht nodig hebt om de ziekte zelf te verdragen. Met deze tips blijf je positief in het leven staan.
 

©
http://www.freeimages.com/

Behoud een sociaal netwerk

Veel gezonde mensen weten niet zo goed hoe zich te gedragen tegenover een chronisch zieke. Ze hebben het moeilijk om hem/haar te begrijpen en weten niet altijd hoe ze kunnen steunen. Dit kan leiden tot een sociaal isolement waardoor er voor een zieke nog minder mogelijkheden zijn om zijn/haar hart eens te luchten. Laat je hierdoor niet ontmoedigen. Pik er enkele vrienden of vertrouwelingen uit waar op je kan rekenen om eens te praten en houd regelmatig contact met hen.
 
Houd contact met je dokter
 
Het lijdzaam ondergaan van een ziekte en de behandeling ertegen maakt je tot een passief wezen. Beter is het om zoveel mogelijk informatie te verkrijgen over het probleem dat je leven zo verzuurt. Vraag je dokter zo veel mogelijk details over de diagnose, de mogelijke behandelingen en eventuele toekomstvooruitzichten.
 
Verminder het stressniveau
 
Is de stress te hoog opgelopen, dan moet die eerst worden aangepakt, om het verwerkingsproces mogelijk te maken. Dat kan onder meer via lichaamstherapie. Heel wat mensen zijn letterlijk moe gepraat. Bij hen kan het helpen om via technieken zoals kinesiologie, osteopathie of Cranio-sacraaltherapie, het lichaam van binnenuit tot rust te brengen, waardoor er weer ruimte vrijkomt in het hoofd om nieuwe of oude dingen te leren.
 
Een nieuwe levensfase
 
Door de aandoening zijn er beperkingen. Heel wat zaken moeten opnieuw of anders worden aangeleerd. Maar er komen ook compensaties voor in de plaats. Staar je niet louter blind op wat niet meer kan, maar tracht te focussen op wat wel nog mogelijk is en zoek naar creatieve oplossingen. Het helpt om dingen op een positieve manier te formuleren.
 
Verwelkom nieuwe mogelijkheden
 
Iedereen heeft toekomstdromen. Wanneer een ziekte dat plaatje doorkruist, kan dat er diep op inhakken. Die dromen blijven overeind, de capaciteiten om ze te verwezenlijken niet. Dat betekent afscheid nemen. Leer te werken met je nieuwe lichaam, in plaats van er tegen te vechten. Heel wat mensen ontdekken talenten die ze voordien amper gebruikten. Een man die als technicus aan de slag was, ontdekte zijn verbale kwaliteiten en schoolde zich om tot psycholoog. Een andere getuigt als ervaringsdeskundige voor lotgenoten. Iedereen heeft mogelijkheden. Het komt erop aan ze te vinden.
 
Wees geduldig
 

Anders dan bij een rouwproces is er bij een chronische aandoening geen vast traject van fasen die moeten worden doorlopen. De ziekte aanvaarden, is een heel individueel gebeuren. De ene slaagt daar sneller in dan de andere. Dat kan variëren van enkele maanden tot verschillende jaren. Eigenlijk is het zelfs een levenslang proces. Bij elke ingrijpende verandering, kan een nieuwe confrontatie volgen met wat nog kan en wat niet meer.
 
Lotgenoten kunnen helpen
 
Trek je op aan lotgenoten die een positief traject hebben afgelegd. Er werden heel wat succesverhalen opgetekend. Neem nu het verhaal van die vrouw die verlamd raakte. Aanvankelijk wou ze niet meer verder leven, maar vandaag zegt ze spontaan dat ze bewuster en beter leeft dan vroeger. Zij is geen uitzondering, Zo'n getuigenissen kunnen motiverend werken.

Stilzitten is achteruitgaan
 
Naast de puur medische zorg, die veel aandacht opslorpt, mag ook het psycho-emotionele luik bij een chronische ziekte niet over het hoofd worden gezien. Zoek tijdig hulp! Hoe sneller mensen starten met het psycho-emotionele verwerkingsproces, hoe beter. Chronische aandoeningen gaan gepaard met een pak psycho-emotionele stress. In een beginfase staan mensen daar vaak niet bij stil. Er passeert zoveel door hun hoofd. Daardoor kloppen velen pas aan voor psychologische hulp, als ze echt merken dat ze compleet zijn vastgelopen. Het is beter om dat te voorkomen.
 
Hoe reageren als partner of familielid?
 
Partners hebben vaak nog het beeld van de persoon zoals die was voor de aandoening. Dat maakt het extra moeilijk voor de patiënt om zijn nieuwe ik te aanvaarden. Als de omgeving nog steeds verwacht dat je de oude bent of weer wordt, werkt dat de aanvaarding tegen. Communicatie met de partner en de familie kan dat verhelpen. Wie er niet in slaagt om alles goed te formuleren, kan een psycholoog of begeleider vragen om te helpen de boodschap te verwoorden. Aan partners de raad om zoveel mogelijk aan dit aanvaardingsproces mee te werken. Dat kan bijvoorbeeld door mee op gesprek te gaan hij de psychologische begeleiding.

Bronnen: Tijdschrift VLFP nr 98 - augustus 2014